اینکه از دیدن دوست یا خوشاوندی مثل گل شکفته میشود ..
اینکه هجران ودوری از یک محبوب دنیایی از غم برایش پدید میآورد..
اینکه انتظار کسی را به دلهره واضطراب می کشاند..
محبت چهره زندگی را عوض می کند.حسادت زندگی را برای حسود تبدیل به جهنم میسازد..
نیایش روح را آرامش می بخشد..ایمان اراده را قوی و روح را زلال می سازد..
موجود متعادل کسی است که میان حالات جسمی و روحی او توازن باشد ..
یکی نیازمند است و دیگری برخوردار!!چه عیب دارداگر عشق مجازی پلی باشد به سوی عشق حقیقی.
...مشکل اینجاست که عده ای روی همین پل می مانند و از یاد می برند که مقصد آن سوی پل بود!
پس چرا توقف و در جا زدن؟
اگر محبت های به این و آن سبب شود که طعم آن عشق برین به محبوب راستین را نچشیم و اگر دل
بستن به این و آن و دل کندن از آن و این همه ی عمر ما را به خود مشغول سازد و لذت عشقبازی با یار
جاودانه را از ما بگیرد این محبت نه تنها پل نیست بلکه مانع و سدی شده است که میان ما و هدف فاصله میآندازد..
کاش مرز میان عشق و هوس را میشناختیم..
حالتی را که به نام محبت نسبت به دیگران داریم یا دیگران نسبت به ما ابراز می کنند گاهی هوس های
حیوانی ست با لعابی شیرین و پوششی فریبا به نام عشق ...
عشق و دوستی خیلی مقدس است اما...گاهی در دستهای هوسبازان آلوده میشود و تا حد جاذبه ی
جنسی تنزل پیدا می کند.
دل اگر خوراک سالمی از محبت داشته باشد مسموم دوستیهای هوسبازانه نمی شود.
اگر زیر چتر محبت دیگران نیستیم می توانیم بر سر دیگران چتر محبت بگشاییم.
